Dziesiąty tomik Adama Wagi zawierający trzydzieści nowych wierszy. Autor niebawem obchodzić będzie 90. urodziny i na tym etapie jego poezja ma postać destylatu, jest ascetyczna i bogata zarazem, nie ma w niej niczego zbędnego.

Waga buduje wiersze według klasycznych opozycji: przeszłość – przyszłość, dobro – zło, miłość – śmierć, dzieciństwo – starość. Punktem odniesienia dla autora są Biblia i grecka klasyczna tradycja, wywodząca się od inskrypcji delfickiej: poznaj samego siebie.

Jest to więc poezja mówiąca o sytuacji człowieka w świecie, „w ogóle” i teraz, a także w wieku dojrzałości, kiedy człowiek usiłuje zrozumieć całą swoją egzystencję, odpowiedzieć samemu sobie na pytanie o sens, logikę trwania, o rolę człowieka w hierarchii bytów, o wiarę.

PRZYPIS DO TYTUŁU

Staropolskie słowo fras, frasunek

oznacza troskę, kłopot, zmartwienie.

Pochodzi od niemieckiego fressen,

czyli gryźć, żreć,

i przez czeskie fresunk przeszło do nas.

(…)

Tytuł tej skromnej książeczki

Zawdzięczam chłopskiemu Bogu,

Chrystusowi Frasobliwemu.

Chciałem Mu podziękować

także po staropolsku,

ale jak powiedzieć Bogu:

Bóg zapłać?