Pięć gwiazdek⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️. 😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃😃

Super książka,bardzo polecam bardzo .☺️ ☺️ ☺️ ☺️😌 😌 😌 😌 polecam wszystkim ludziom super , ...

Niektóre historie gasną w człowieku natychmiast po przeczytaniu, rozpływając się jak sen, którego nie potrafimy odtworzyć o poranku. Są jednak i takie, które pozostają pod woalem skóry na długo, ciche, uporczywe, powracające w najmniej oczekiwanych momentach, niczym szelest dochodzący zza ściany w środku nocy. „Szeleścidło” Tomasza Maruszewskiego należy właśnie do takich opowieści. To doświadczenie przypominające powolne zanurzanie się w cudzej melancholii: gęstej, chłodnej i dusznej, jak powietrze w ciasnym mieszkaniu, w którym przez lata nie wypowiedziano wszystkiego, co bolało do krwi. Maruszewski prowadzi czytelnika przez świat, w którym trauma nie kończy się wraz z dzieciństwem. Ona dojrzewa razem z człowiekiem, wrasta w jego język, ciało i selektywną pamięć, aż w końcu zaczyna mówić jego rozedrganym głosem. Autor nie pisze o niej w sposób widowiskowy. Nie potrzebuje gwałtownych scen ani dramatycznych deklaracji, aby grać na emocjach czytelnika. Interesuje go ciche cierpienie, to najgorsze, bo często niewidzialne dla bliskich. „Szeleścidło” traktuje o dziecku, które zostało opuszczone tak wcześnie, że nie zdążyło jeszcze nauczyć się, iż odejście dorosłych nigdy nie jest winą latorośli. Wojtek ma w sobie tę przejmującą kruchość ludzi, którzy od początku byli zbyt mali na ciężar, jaki przyszło im dźwigać na plecach. Kiedy matka znika, ojciec pozostawia mu prostą, okrutną odpowiedź na ten graniczny moment. Wtedy rodzi się rana, która będzie pulsowała przez całe jego jestestwo. Dziecko nie oskarża świata. Oskarża siebie. Jeśli rodzicielka odeszła, to dlatego, że nie byłem wystarczający. Nie byłem dość dobry, dość cichy, dość kochany. Maruszewski opisuje ten moment z rozdzierającą subtelnością, jakby wiedział, że największe tragedie dzieciństwa dokonują się bez huku. Wystarczy jedno zdanie wypowiedziane przez zmęczonego odpowiedzialnością dorosłego, by na lata zmienić czyjeś wnętrze. Wtedy pojawia się kosmos jako metafora. Chłopiec patrzy przez teleskop w nocne niebo z rozpaczliwą intensywnością kogoś, kto próbuje odnaleźć wyłom w rzeczywistości. Planety stają się bezpieczniejsze od otaczających go ludzi. Gwiazdy są bardziej czułe niż dom. To tam „umieszcza” matkę: na odległej planecie, poza zasięgiem bezbrzeżnej przemocy, poza ciężarem ziemskiego istnienia. To jedno z najpiękniejszych i najbardziej bolesnych wyobrażeń w całej powieści. Chłopiec nie próbuje za wszelką cenę odzyskać matki. Chce zapewnić jej elementarne bezpieczeństwo, nawet jeśli oznacza to kochanie jej z niewyobrażalnej odległości.Maruszewski pisze o dziecięcej psychice z czułością niemal okrutną w swojej prawdziwości. Rozumie, że młodsze pokolenia nie wypierają chronicznego cierpienia, przekształcają je w prywatną mitologię. W opowieści znajdziemy symbole i rytuały, które pozwalają przetrwać kolejne trudne noce. Wojtek nie rozumie jeszcze mechanizmów przemocy ani słabości dorosłych. Rozumie tylko pustkę po kimś, kto pachniał bezpieczeństwem. Kiedy wracamy do niego po latach, widzimy labilnego człowieka powoli rozsypującego się od środka przez własne, fragmentaryczne wspomnienia. Dorosły Wojtek egzystuje jak cień samego siebie, w mieszkaniu przypominającym bardziej wnętrze umysłu po katastrofie niż prawdziwą przestrzeń. Kurz, brud, zalegające artefakty, bezruch dni. Wszystko wydaje się nasiąknięte psychicznym zmęczeniem. Jest malarzem, lecz jego sztuka nie przypomina aktu tworzenia. To autodestrukcyjny rytuał. Rozcina żyletką własne obrazy, kaleczy je z furią, jakby próbował dostać się pod powierzchnię farby i wydobyć coś bardziej prawdziwego niż sam obraz. Potem zanosi je do galerii: poranione, niedokończone, poszarpane. Dokładnie takie, jak on. Właśnie w tym Maruszewski okazuje się pisarzem wyjątkowym: przedstawia, że trauma bardzo rzadko wygląda tak, jak wyobraża ją sobie literatura. Czasem nie jest krzykiem. Bywa depresją.Czasem jest niemożnością umycia naczyń. Leżeniem w ciemnym pokoju. Bezsennością. Psem, którego nie ma siły wyprowadzić. Powtarzaniem pod nosem tych samych zdań tylko po to, by nie rozsypać się całkowicie. „Pokój moim cieniom”- szepcze Wojtek, ale brzmi to bardziej, jak zaklęcie przeciwko własnemu rozpadowi niż modlitwa. Jednak ta powieść nie tonie wyłącznie w mroku. Kiedy pojawiają się Tadeusz i Roksi,nagle nabiera innego pulsu, bardziej ulicznego, brudnego, chwilami groteskowego. Tadeusz ze swoją osiedlową brutalnością i Roksi, niosąca w sobie zaskakująco dużo ciepła, wprowadzają do tej historii powietrze z innego świata. Dzięki nim Maruszewski przypomina, że nawet najbardziej połamani ludzie wciąż próbują się ze sobą stykać, choćby niezgrabnie, choćby przez przypadek. Te relacje są chaotyczne, niedoskonałe, czasem wręcz absurdalne, ale właśnie dlatego wydają się tak namacalnie prawdziwe. Życie rzadko przynosi nam uzdrowienie w wielkich momentach. Częściej robi to ukradkiem, przez cudzą obecność, papierosa wypalonego razem w ciszy albo krótkie spojrzenie mówiące: „widzę cię”.Najbardziej przejmujące w „Szeleścidle” pozostaje jednak to, że Maruszewski pozwala swojemu bohaterowi być słabym. Bez ironii. Bez cynicznej maski. Wojtek płacze, rozpada się, boi się, traci kontakt z rzeczywistością. Rozszczepia własną tożsamość, próbuje ukryć się pod nowym imieniem, tworzy w sobie figurę gniewu i agresji, która ma przeżyć za niego to, czego on sam już nie unosi. Mimo to autor nigdy go nie upokarza. Nie odbiera mu godności. Unaocznia, że największą odwagą może być właśnie kruchość. Pozwolenie sobie na szczery ból w świecie, który obsesyjnie domaga się od mężczyzn twardości. „Szeleścidło” nie jest dla mnie wyłącznie historią o traumie i połaciach samotności. To historia o człowieku nawiedzanym przez własne pacholęce lata. O wyjątkowym chłopcu, który nigdy naprawdę nie wyszedł spod nocnego nieba i do końca życia próbuje odnaleźć planetę, na której ukrył wszystko, czego nie potrafił utracić. Maruszewski pisze językiem niezwykle muzycznym- miękkim, sennym, a jednocześnie pełnym scen, które potrafią nagle przeciąć czytelnika jak szkło. Jego zdania płyną jak monolog człowieka siedzącego samotnie przy oknie o czwartej nad ranem, kiedy miasto jeszcze śpi, ale reminescencje już nie. Ta przejmująca proza osadza się w czytelniku, jak wilgoć. Jak dym. Jak echo czegoś, co pozornie dawno minęło, a mimo to wciąż trwa w arteriach ciała. Po tej lekturze zostaje uczucie bezbrzeżnej pustki i tęsknoty za bezpiecznym portem. Jakby człowiek sam przez efemeryczną chwilę patrzył przez teleskop w bezkresne, ciemne niebo, próbując odnaleźć miejsce, w którym schował wszystkie osoby, których nigdy nie przestał kochać.