Zanim cokolwiek w tej powieści zdąży się ułożyć w coś, co można by nazwać historią, ona już działa niczym ekran, który nie gaśnie, lecz zmienia intensywność światła, aż zaczyna zostawać pod powiekami, nawet gdy odwracam wzrok.„Worry” od pierwszych stron ustawia się w trybie przyspieszonego oddechu współczesności: sceny zamiast rozdziałów, przeskoki zamiast przejść, dialogi przypominające powiadomienia, które nie pozwalają się wylogować z własnej uwagi. Czyta się ją z niepokojącą łatwością, i właśnie ona okazuje się najbardziej zwodnicza. Nie prowadzi w głąb. I tu zaczyna się mój zasadniczy opór wobec kierunku, w którym ten materiał zostaje poprowadzony. Im dłużej podążam za Jules, tym wyraźniej widzę, że to strumień stanów: rozpad relacji, rozpad uwagi, rozpad sensu. Każdy z tych elementów zostaje uchwycony trafnie, czasem nawet boleśnie, ale nie zawsze zostaje dociążony wewnętrzną logiką, która pozwoliłaby im się wzajemnie spoić. Ruch istnieje, lecz nie zawsze rodzi napięcie, które by go unosiło. Jules zawieszona między pracą, rozstaniem a kompulsywną obecnością w telefonie, jest jednocześnie bardzo „tu i teraz”, i zaskakująco rozmyta. Powieść stawia pytanie o to, jak uchwycić egocentryczną świadomość bez redukowania jej do pustego odbicia epoki, ale odpowiedź pozostaje nie do końca przez autorkę dopowiedziana. Często miałam wrażenie, że zaraz wydarzy się przesunięcie, że postać wejdzie w nową trajektorię. Jednak zamiast transformacji dostałam kolejną wersję tej samej powierzchni, tylko pod innym kątem światła. W tym sensie nie chodzi nawet o niedopowiedzenie, lecz o brak wyraźnej zmiany wewnętrznej struktury. Szczególnie widoczne staje się to w wątku obsesji Jules: jej relacji z internetem, kulturą blogerek, estetyką „życia jako obrazu”, całym tym współczesnym szumem, który jednocześnie kusi i unieruchamia. Ten materiał jest trafny, momentami ciekawy, ale często pozostaje na poziomie rozpoznania: „tak wygląda świat”, bez pełniejszego widoku, co to robi z człowiekiem, który w nim trwa. W tle pulsuje miłosno- nienawistna relacja dwóch żydowskich sióstr funkcjonujących w nowojorskiej przestrzeni kulturowej, która mogłaby stać się osią emocjonalną powieści. Zamiast tego pozostaje serią napięć, zbliżeń i odchyleń, które nie składają się w pełny, rozwijający się konflikt. Jest w nich potencjał, są pęknięcia, są drobne przesunięcia, w których łatwo się odnaleźć jeśli mamy rodzeństwo, ale całość częściej przypomina kontur niż dynamiczną więź poddaną realnej przemianie. I tutaj wraca moje najważniejsze wrażenie: brak konsekwentnie poprowadzonej przemiany. Nawet jeśli ta lekka formalnie lektura dotyka doświadczeń depresyjnych, współzależności, cyfrowego przeciążenia, czy rozpadu, nie zawsze prowadzi je do punktu, w którym postać mogłaby zostać, choćby minimalnie przekształcona.Zostaje więc wrażenie strumienia świadomości, który rejestruje stan, zamiast go przepracowywać należycie w formie.Być może jest to świadomy gest: literatura epoki przeciążenia, w której sama struktura narracji ulega rozproszeniu, tj. uwaga głównej protagonistki. Jako czytelniczka jednak nie zawsze odnajduję w tym przekładzie pełną satysfakcję estetyczną: diagnoza świata nie zamienia się tu w równie wyrazistą konstrukcję artystyczną. Jednocześnie nie można tej powieści odmówić jednego: niezwykłej trafności w uchwyceniu współczesnego środowiska emocjonalnego. Internet nie jest tu tłem, lecz powietrzem gęstym, nasyconym, trudnym do odfiltrowania. Relacje, mikroreakcje, impulsy i drobne zazdrości zostają zapisane z precyzją, która bywa wręcz niekomfortowa w swojej rozpoznawalności. Nie zmienia to faktu, że ten dyskomfort nie zawsze układa się w większą i spójną całość.W efekcie „Worry” pozostawia mnie w stanie charakterystycznym dla wielu współczesnych narracji o młodych dorosłych. Najtrafniejsze określenie mojego doświadczenia nie mieści się ani w zachwycie, ani w rozczarowaniu, lecz w czymś zawieszonym pomiędzy: w świadomości, że intrygująco rejestruje znane uczucie, ale nie przekształca je w formę, która trwa dłużej niż sam akt lektury.