Za mną "Inicjały zbrodni", nowa odsłona przygód belgijskiego detektywa stworzonego przez Agatę Christie. Najkrócej można ją podsumować, że nie jest tak dobra jak miałem nadzieję, ale nie jest też tak zła jak się obawiałem.
W hotelu Bloxham zostają zamordowane trzy osoby. W wyniku pewnego pozornego zbiegu okoliczności w rozwiązanie zagadki ich śmierci zostaje wciągnięty znany czytelnikom całego świata Hercules Poirot. Skoro nowa książka o jego przygodach powstała wiele lat po ostatniej publikacji Agaty Christie, rzeczą oczywistą wydaje się , że podstawowym powodem jej powstania był „skok na kasę”, podejrzewać można, że wnukowi pisarki skończyły się pieniądze po babci i potrzebował zastrzyku gotówki. Czy tak jest naprawdę? Nie mam zielonego pojęcia. Przekonany jednak jestem, że książka odniesie spory sukces.

Dlaczego? Bo Sophie Hannah udała się rzecz o którą najbardziej się bałem. Przywróciła do życia prawdziwego Poirota, a przynajmniej takiego detektywa, który świetnie go udaje. Wszystko jest na miejscu, wąsy, podejście do sprawy, pomocnik wykonujący większość zadań w terenie, irytująca momentami potrzeba gromadzenia widowni. W tym aspekcie jest dobrze. Większość fanów zdaje sobie sprawę, że w przypadku tej postaci było łatwo przeszarżować, autorce udało się jednak „nie przegiąć”.

Drugą rzeczą, która w książce się udała, to tło dla detektywa, tutaj też nie mam zastrzeżeń. Postacie które stworzyła, choć w większości przypadków tylko zarysowane, są jednak interesujące. Może Edward Catchpool, nowe policyjne wsparcie Poirota, nie jest specjalnie bystry, ale znakomicie się nadaje jako partner do ćwiczenia szarych komórek. Z pozostałych bohaterów na większą uwagę zasługuje jeszcze na pewno jedna z małomiasteczkowych wdów, o którą mi chodzi zgadniecie na pewno sami, kiedy sięgniecie po "Inicjały".

Narzekania zostawiłem sobie na koniec. Książka nie jest doskonała, przy zachowaniu mnóstwa zalet oryginalnych opowieści o Poirocie autorce nie udało się utrzymać poziomu kryminalnej zagadki. Chciał tak mocno wypaść dobrze , ze przekombinowała. Mniej więcej przez trzy czwarte książki wszystko jest ok, kolejne drzwi wiodące do odkrycia tajemnicy trzech morderstw otwierają się gładko i bez zgrzytów, po to tylko, aby na samym końcu zazgrzytać piekielnie. Takie mam wrażenie, że Sophie Hannach chciała opowiedzieć coś na miarę Morderstwa w Orient Ekspresie, ale jej się nie udało. Przeszarżowała.

Mimo tego sięgnijcie po "Inicjały zbrodni", choćby tylko dlatego, aby przypomnieć sobie jak piekielnie irytujące może być krzywe układanie sztućców. Wybierzcie się ponownie do Londynu w którym przestępców gromi mały Belg. Po co? Po to, żeby przeczytać przyzwoitą książkę, zupełnie inną od tego co aktualnie serwują nam skandynawscy królowie i królowe kryminału. A także po to, aby Sophie Hannah dane było napisać kolejną odsłonę przygód Herculesa. I ona i on zasługują na to. Ona, bo ma potencjał, a on, bo potrzebna mu ciekawsza zagadka.