Ostatnia powieść Virginii Woolf. Pisana w trakcie wojny, pomiędzy kolejnymi bombardowaniami Londynu, w świadomości nieustannego zagrożenia życia. Paradoksalnie jedna z najbardziej lirycznych książek słynnej angielskiej powieściopisarki i eseistki. Ukończona na krótko przed samobójczą śmiercią autorki, w Anglii ukazała się w 1941 roku. Obecne wydanie jest pierwszym polskim przekładem powieści.

Latem 1939 roku w wiejskiej posiadłości Pointz Hall wystawiane jest widowisko prezentujące najważniejsze wydarzenia z historii Anglii. Istotniejsze jednak niż doniosłe sceny historyczne są prywatne dramaty bohaterów, które przydarzają się między aktami przedstawienia, a także ich przemyślenia i reakcje wobec nieuchronnie zbliżającej się wojny.

Od jej pierwszej powieści, „The Voyage Out” po ostatnią „Między aktami", nieukończoną i bardzo dla mnie prawdziwą – przechowuję w pamięci zarówno całe ich ustępy, jak i poszczególne zdania, słowa, w których Woolf tak pięknie zamknęła esencję starości, małżeństwa, kontemplacji ukochanego obrazu – jej pisarstwo było ciągiem śmiałych eksperymentów.

Doris Lessing, „The Guardian”